DAG 1 - AVALLON/VEZELAY - 22 KM

Een kort bericht, van een vermoeide maar voldane pelgrim. Het was heerlijk, het gevoel is er nu al snel door vorig jaar, maar de voetjes en het lichaam moeten natuurlijk nog even wennen...Bovendien is de rugzak wat zwaarder, vroeger in het jaar, en niet dat zomerweer van vorig jaar. Dus kan ik de warme kleren nog niet eruitgooien, zoals het grootste deel van de vorige tocht. En er is trouwens heel slecht weer voorspeld, 'on vera', zoveel geluk als ik vorig jaar heb ontvangen van de weergoden, zal niet snel herhaald worden.

Gisteren in de trein een een beeldschone jongeman naast me, typisch Parijzenaar, heel beleefd, maar wel opgetrokken wenkbrauwen toen ik van de door mijn moeder liefdevol belegde bruine broodjes zat te genieten...

Het is heerlijk weer in de natuur te zijn, de rust en de stilte, wel springende lente-koeien (ik denk dat ze voor Campina werken), maar ik mis dit jaar mijn lammetjes, die me door heel Nederland al stuiterend begeleidden.

Eén nadeel, ik weet nu, in tegenstelling tot vorig jaar, hoe erg ik jullie ga missen, iedereen heel erg bedankt voor alle reacties, aanmoedigingen, groetjes, ik loop met een warm hart...Tot snel, lief zijn voor jezelf, x Willemijn

DAG 0 - DE TREIN

Het is zover, ik heb gisteren de deur achter me dicht getrokken, het blijft raar om je huisje voor zo lang achter te laten. Het voelt heel anders dan vorig jaar, toen ik zo vanuit de deur, vanuit het Vondelpark, ben gaan lopen, in 25 graden, weet je nog...Vandaag vanuit Rotterdam de trein naar Avallon, een mooi stadje, en morgen begint het pas echt : stappen naar Vezelay, waar geen station is, omdat het op een rots ligt.

Vanwege vele vragen : ik ga eerst ongeveer 6 weken lopen naar de Pyreneeen, naar Sain-Jean-Pied-de-Port, waar ik vorig jaar ook de bergen overstak. Maar nu neem ik de meer westelijke route, over Limoges. In SJPdP, het officiele startpunt van de Camino, ga ik 2 weken werken in de herberg L'Esprit du Chemin, gerund door Huberta en Arno, waar ik vorig jaar geslapen heb, en daar heb ik heel veel zin in. En daarna, in juni, denk ik dat ik de Camino del Norte ga lopen, langs de noordkust van Spanje, naar Santiago en Galllicie, en de noord-west -punt. dat moet verschrikkelijk mooi zijn, minder druk dan de gewone Camino, en ik vind het een hele prettige streek en mensen en eten, en die indrukwekkende kust/zee/oceaan.

Ik hoop snel weer wat te laten horen, ik heb zo'n zin om te gaan stappen, en buiten te zijn, de natuur en de lente en de rust. Iedereen veel rust toegewenst, zo rond de Pasen, tot snel, lief zijn voor elkaar, Willemijn

DAG 0 - DE TREIN

Het is zover, ik heb gisteren de deur achter me dicht getrokken, het blijft raar om je huisje voor zo lang achter te laten. Het voelt heel anders dan vorig jaar, toen ik zo vanuit de deur, vanuit het Vondelpark, ben gaan lopen, in 25 graden, weet je nog...Vandaag vanuit Rotterdam de trein naar Avallon, een mooi stadje, en morgen begint het pas echt : stappen naar Vezelay, waar geen station is, omdat het op een rots ligt.

Vanwege vele vragen : ik ga eerst ongeveer 6 weken lopen naar de Pyreneeen, naar Sain-Jean-Pied-de-Port, waar ik vorig jaar ook de bergen overstak. Maar nu neem ik de meer westelijke route, over Limoges. In SJPdP, het officiele startpunt van de Camino, ga ik 2 weken werken in de herberg L'Esprit du Chemin, gerund door Huberta en Arno, waar ik vorig jaar geslapen heb, en daar heb ik heel veel zin in. En daarna, in juni, denk ik dat ik de Camino del Norte ga lopen, langs de noordkust van Spanje, naar Santiago en Galllicie, en de noord-west -punt. dat moet verschrikkelijk mooi zijn, minder druk dan de gewone Camino, en ik vind het een hele prettige streek en mensen en eten, en die indrukwekkende kust/zee/oceaan.

Ik hoop snel weer wat te laten horen, ik heb zo'n zin om te gaan stappen, en buiten te zijn, de natuur en de lente en de rust. Iedereen veel rust toegewenst, zo rond de Pasen, tot snel, lief zijn voor elkaar, Willemijn

IN GESPANNEN AFWACHTING

NIEUW BEGIN

Hallo allemaal,

Vandaag een nieuw begin van een een nieuw avontuur : begin april ga ik weer lopen, vanuit Vezelay (Fr), via Limoges dus de meer westelijke route, naar de Pyreneeen, waar ik in Saint Jean Pied de Port twee weken in de herberg l'Esprit du Chemin ga werken (zie ook hun eigen website : www.espritduchemin.org). Daarna wil ik nog in Spanje gaan stappen, waarschijnlijk de route El Norte, langs de noordkust, en misschien ook nog ergens anders werken, ik zie het wel...

Dit stukje is ook bedoeld om je te laten controleren, of je nog steeds mijn verhalen op de blog wilt ontvangen, ik ga in ieder geval onderweg schrijven.

Het gaat nu heel snel, ik heb er veel zin, tot snel, lief zijn,

Willemijn

UPDATE

Ondanks het feit dat ik alweer een tijdje terug en aan het werk ben, voel ik me nog steeds erg onder de invloed van mijn tocht, ten positieve. Alles ziet er mooier en vriendelijker uit, de mensen ook, ik let heel erg op groen in de stad, en wandel heel veel. Ik ben definitief verslaafd, en er zijn ergere dingen...Hetis heel prettig dat ik me rustig voel, relaxed, en me vrijwel nergens druk over kan maken. Ik hoop dit toch wel een beetje vast te houden, totnutoe gaat het goed, en ben ik aan het nagenieten. Van alle geweldige positieve reacties, van alle complimenten, van hoe sterk mijn lichaam voelt, en mijn geest, van het leven.

Ik ben hard bezig om nog iets te gaan doen met mijn blog en de nog vele overige dagboekaantekeningen, dat lijkt me geweldig. Bovendien wil ik hier gaan wandelen met mensen, ook een heel goed plan.

Hans Stam, ik heb begrepen dat je mijn naam/blog via Hans had gekregen, hartstikke leuk, dankje voor je reactie, en ik ben zeker van plan om meer te gaan pelgrimeren. Jij ook?

En Hanna, je vraag over alleen zijn en bang zijn is mij heel vaak gesteld, maar ik ben daar absoluut nooit mee bezig geweest. Het verschilt natuurlijk per persoon, maar ik heb veel alleen gereisd, en vind het ook heerlijk om alleen te zijn. En dat is iets heel anders dan eenzaam...Ik vond dat de echte Camino-beleving samenging met het feit dat je overdag meestal alleen wandelde, en volledig opging in de natuur, je omgeving, de stilte, en jezelf. ,s Avonds kon je mensen ontmoeten, praten, socialiseren, maar ook niet altijd. Heerlijk. Het effect is denk ik op deze manier echt veel groter. Dat heb ik ook gezien aan mede-stappers die altijd samen met anderen waren. Nogmaals, het ligt eraan waar je naar op zoek bent, als je het niet fijn vindt om alleen te zijn, is het wat anders natuurlijk. Bovendien sta je veel opener voor alles en iedereen, wanneer je alleen bent. Maar ik ben niets of niemand tegengekomen onderweg om bang voor te zijn, integendeel, mensen zijn erg behulpzaam en respectvol. Het belangrijkste is, dat je loslaat, je angsten, beslommeringen, stress, controleer-drift, en het gewoon over je heen laat komen. 's Morgens opstaan en totaal niet weten wat de dag je gaat brengen, als een zwerver, dat is de de ultieme vrijheid, die ik nu zo mis...

Ik ben van plan af en toe te blijven schrijven op mijn blog, en er komen nog een paar honderd foto's aan! Tot snel, lief zijn voor elkaar, ultreia, Willemijn

THUIS

Lieve allemaal,

Sinds een week thuis, en dan gaat het allemaal ineens heel snel, je ervaring van tijd is hier heel anders dan tijdens het lopen, daar kom je snel achter. Bovendien had ik een bruiloft, gefeliciteerd lieve Eelco en Jerry, een geweldige en emotionele ervaring, die de perfecte afsluiting was van een intense periode...

En nu is het wel erg wennen, een beetje een gat, maar dat is niet erg, maar ik mis het lopen, de routine, de natuur, de stilte, mijn rugzak, de ontspanning. Ik heb hier veel dingen en mensen om dankbaar voor te zijn, maar het is gewoon wennen, ook volgende week als ik weer ga werken. Bovendien ben ik zo dankbaar voor het feit dat ik heb mogen en kunnen doen. Iedereen heel erg bedankt voor de ondersteuning en de positieve reacties en de felicitaties, zonder jullie had ik het niet gekund.

Ik wil graag proberen is te doen met deze bijzondere ervaring en dit gevoel vasthouden : ik denk bv aan het lopen met mensen en praten; of het advies geven aan mensen die ook zoiets willen; en ik wil graag iets doen met deze blog, ik heb nog drie geschreven dagboeken, en het lijkt me erg fijn om te blijven schrijven. Dus ik houd me aanbevolen voor suggesties, ideeen, advies.

Lieve allemaal, bedankt voor alles, tot snel, lief zijn voor elkaar, Willemijn

Ze is weer thuis!

Dag vrienden, bekenden en familie van Willemijn. Ik wilde even doorgeven dat Willemijn gisteren gezond (bruin en gespierd!) en wel is aangekomen in Amsterdam. Ze kan even niet internetten en vroeg me iedereen te laten weten dat er vanavond (dinsdag 23/8) om 7 uur een Thuiskomstborrel in de Queen's Head is.

Zorg goed voor elkaar ;) !

Maud van Waardhuizen