DAG 75 - POBENA/CASTRO-URDIALES - 22 KM (805 TOTAAL)

Vanaf Bilbao nog een flink stuk door (oud) industrie-achtig gebied, dit is al eeuwen een van de grootste metaal- en scheepsbouw-gebieden. Wel mooi om te zien, die 19-eeuwse scheepsvaart, maar na drie dagen wel ernstig behoefte aan weer een beetje natuur, stilte en zee. Portugalete is een bijzonder plaatsje aan de monding van de Ria, bekend door de zgn ¨Ponte Colgante¨, de hangende brug, een 19-eeuwse stalen constructie, die auto,s en voetgangers overzet dmv een soort hangende wagon, die aan kabels hangt, die ongeveer 100 meter hoog over balken bewegen, heel apart en best wel eng.

Slapen in een goedkoop pensionnetje, want geen albergue, maar wel met balkon aan de boulevard, waar ik lekker lag te siesta-en, het was overigens bloedheet, graadje of 30, met weinig aan, toen ik beneden commentaar hoorde, en ik weet niet zeker of het over mij ging, maar ik lag aardig in het zicht, dus heb de balkondeuren maar iets verder dichtgedaan...Na pelgrimsmenuutje met kip, ja af en toe wordt het saai, maar voor die 9 of 10 euro doe je toch echt niks anders, met wijn, in diepe slaap gesukkeld.

Gisteren naar Pobena, pittig in de hitte, waar mijn mede-pelgrims en ik, de kleine maar fijne albergue in het kleine dorp was vol, ons allen zeer verheugd hadden op het prachtige strand verderop, maar helaas pindakaas, de brug ernaartoe was kapot en in onderhoud, dus alleen wat rotsen waar je je voeten kon poedelen, erg frustrerend na het wandelen met die warmte.

Vandaag pittige etappe naar Castro-Urdiales, eerste 5 km over schitterend kustpad, heb daar heel langzaam gelopen, en genoten van het prachtige licht op de oceaan en de kust, en de stilte, want het is inmiddels zwaar bewolkt en een flink stuk frisser, heel erg mooi om 8.30 ,s morgens. Toen klimmen en dalen via dorpjes, dit is een flinke badplaats, met veel toeristen, maar vandaag dan weer geen strandweer, ach binnenkort weer de zee in. Enorme gigantische kerk bovenop de rotsen, indrukwekkend. Zo langzamerhand steeds meer pelgrims, en ik begin alweer aardig in het Camino-ritme te komen, zoals vorig jaar, de slaapzaaltjes, de mensen, het eten, al is het qua soort mensen en redenen om te lopen wel anders.

Vanmiddag zelfs drie druppels regen, maar niet koud, komende dagen beetje onduidelijk, hangt ertegenaan wb regen. Zometeen eten, kijken of ik een lekker visje kan vinden ter afwisseling, blijft favoriet. Lieve allemaal, lief zijn voor elkaar, sorry voor het voetbal en het weer, tot snel, Willemijn

DAG 72 - LEZAMA/BILBAO - 13 KM - TOTAAL 852

Zondag Deba/Markina - 22 km.

Een van de zwaarste etappes die ik heb gedaan, het voelde als 30 km, heb er ruim 7,5 uur over gedaan! Voornamelijk heel lang klimmen naar de top Arno, eerst nog een mooi stukje evenwijdig aan de kust, en dan almaar door en door, in het bos, iedere keer als je denkt, nu ben ik er bijna, weer een stuk klimmen. Samen met een paar mensen gelopen, dan trek je elkaar er toch doorheen, bovendien is het kletsen, wat normaalgesproken niet zo hoeft van mij, een goede afleiding. Het bleef het maar regenen, en onder die cape loop je flink te zweten, want koud is het niet. Toen ik er bijna was belden vrienden E&J, beetje surrealistisch, middenin het landschap, in the middle of nowhere, ben je dan ineens weer middenin de Hollandse koffie-geluiden, en mis je mensen. En daarna, toen we in het dorp aankwamen, zagen we een prachtige zeshoekige rechte hoge kapel, groot. Nieuwsgierig deden we de deur open, en...het leek wel een film, of een droom. Er was helemaal niets, op een paar bankjes na, en in het midden een paar enorme rotsen, toch wel een meter of 8 hoog, die elkaar net in evenwicht hielden, het leek net of het niet kon, of ze elk moment konden vallen. En daaronder, een beeld van de heilige Michael, middeleeuws. Over surrealistisch gesproken, de kerk is ooit om de rotsen heen gebouwd. Slapen in een simpele albergue in een oude school, s nachts erg benauwd, 18 slapers en geen frisse lucht. Wel een lekker pelgrimsmenuutje : vissoep + kipschnitzel-friet + fruit +rode wijn voor 9 euro, waar doen ze het van.

Maandag Markina/Gernika - 22 km. Voornamelijk door de modder lopen sjouwen, in het bos, niet mijn favoriet. Laatste stukje steil naar beneden, door soort bedding van een beek, inclusief stromend water, had natuurlijk flink geregend, best gevaarlijk, dan denk je wel even, waar ben ik in godsnaam mee bezig, en dan ben je er, en dat geeft toch een soort kick, en dan smaakt die cafe-con-leche heel erg lekker! Gernika(Guernica) is helaas wereldberoemd geworden doordat het volledig platgebombardeerd is in de 2e WO, door de Duitsers-Italianen-Spanjaarden, waarbij een groot deel van de burgerbevolking is omgekomen. Bekend werd het door het beroemde schilderij van Picasso, op de wereldtentoonstelling in Parijs, waardoor over de hele wereld verontwaardiging ontstond. Niet lang geleden hebben de Duitsers hun excuses aangeboden, maar de Spanjaarden zelf nooit, hebben altijd betrokkenheid ontkend, het tijdperk Franco ligt nog steeds erg gevoelig.

Van Gernika naar Lezama naar Bilbao, heb een stukje de bus genomen, zal Jacob echt niet erg vinden, omdat er weer een heel modderstuk stond aangekondigd. Ik ben blij dat ik vanaf morgen weer langs de kust ga lopen, eerst paar dagen warm aangekondigd, dan weer regen. Straks voetbal, hopen dat het nu beter gaat...Lieve allemaal, maak er wat van, lief zijn, tot snel, Willemijn

DAG 68 - ZUMAIA/DEBA - 12 KM (775)

Iedere keer denk je, mooier wordt het niet, maar jawel hoor...Van Zarautz naar Getaria, langs de weg langs de zee, een erg fraai vissersplaatsje, altijd gunstig gelegen door een schier eilandje-rots de Raton (Muis) die het beschermt. Een juweel van een kerk, gebouwd over verschillende niveaus, en de straatjes eromheen ook met balkons. De kerken en monumenten hier zijn indrukwekkend van stijl, Gotisch/Romaans, dus sober, recht, vierkant, van grote okergele stenen, ontroerende simpelheid, maar juist daarom zo mooi. Gelunchd an het haventje, kraakverse vis van de barbecue, beter komt het niet, je krijgt er ook gewoon niks bij.

Over een middeleeuws pad weer flink klimmen, zoals elke dag, mijn conditie en lichaam zijn inmiddels goed op peil, gewicht ook, was hard nodig, naar Askizu. Tussen glooiende heuvels, groen-groen, ineens veel wijnvelden, met de lokale witte wijn, Txakoli, droog, zilt door de zeewind, perfect bij vis. Slapen bij Villa Luz in Zumaia, leuke albergue in oud huis aan de boulevard, niet druk en slapen als een baby. Omdat het overal aangeraden stond, meteen naar het strandje Itzusu gegaan, en inderdaad een van de mooiste die ik ooit heb gezien : klein, rotsen rondom, die wereldberoemd zijn, de flysch, verticale lagen in het gesteente, die je nergens in de wereld zo kunt zien, behalve in de Yuacatan, waar mensen van overal voor komen. Flinke golven, het lage licht, drankje bij het strandtentje, meer hoeft het niet te zijn...

Nu in Deba, wat groter plaatsje met starnd, niet erg fraai maar wel gezellig, zaterdag, en dadelijk voetbal kijken! Duimen met zn allen, tot snel, lief zijn, Willemijn

DAG 66 - ORIO/ZARAUTZ - 6 KM (TOTAAL 753)

Zoals jullie merken, is hier veel meer volop Internet aanwezig, dus kan ik een beetje actueel updaten, dat is toch prettiger. Overigens heb ik begrepen, dat een aantal mensen geen updates ontvangen, ondanks het feit dat ze ingeschreven staan, misschien daarom ook de weinige lezers de laatste tijd?

Anyway, de laatste dag in San sebastian was heerlijk, bleodheet, de rest van de stad verkend, de kathedraal, en op het strand gelegen. Helaas, ondanks echt goed oppassen en goed smeren, een kleine overdosis zon, aan de oceaan en met een windje. Verbrand en zonne-allergie, ik heb het vaker gehad, gevoelige huid, en een beetje slapjes. Rustig aan doen, doe ik toch al...En ik heb natuurlijk aan Willem Jan gedacht, 5 juni, wat gaat de tijd snel, dat is ook een van de grote redenen waarom ik dit doe, voor de tweede keer, mijn leven glipt me tussen de vingers door als zand, het gaat veel te snel, ik voel me 35 maar ben ouder, ik heb zoveel niet of te laat gedaan, je weet nooit wat er gebeurt, ik heb het zo veel gezien, gewoon nu doen wat je hart je ingeeft...

Woensdag 16 km gelopen naar Orion, zwaar want klimmen en dalen, zoals eigenlijke elke dag, maar o zo mooi : eerst een weggetje langs de zee, hier de Cantabrische, met een uitzicht en een ruimte waar elke project-ontwikkelaar een moord voor zou doen, maar hier alleen boerderijen, landbouwgrond, weiden, wat huizen, kennelijk mag/kan er hier niet gebouwd worden. In derest van de Spanje staan alle Costa,s vol, en de helft leeg. Verder alleen de stilte, geen auto,s, zelfs de oceaan is glad en rustig. Dan een prachtig stuk door een natuurgebied, met bomen en varens en heide. Appel gegeten in een weitje aan de zee, wat een paradijs. Laatste 3 km een lastige afdaling over een eeuwenoud pad, met keien dus, ik zal altijd liever klimmen. Een bord met: Santiago 787 km. Slapen bij Rosita, geweldige albergue op een heuvel met uitzicht op het havendorp Orio, grote tuin, een vrouw die helemaal in de Espiritu van de Camino is, op de goede manier. Ik heb nog geholpen, toen er een 73-jarige Franse meneeer binnenstrompelde, letterlijk het schuim om zijn mond, sprak alleen frans, niet geslapen en veel te lang gelopen. Veel mensen onderschatten het, het is veel zwaarder dan de gewone Camino, minder voorzieningen, en het is benauwd op het moment.Overigens ook nog een Hollander, die even een weekje kwam lopen, en het ontbijt echt niet vond kunnen , je eet toch niet alleen zoetigheid...Een pelgrim past zich aan.

Naar Zarautz slechts 6 km, maar wilde rustig aan doen, toch een beetje slapjes, naar je lichaam luisteren roep ik altijd, een mooie badplaats waar vooral gesurfd wordt, heerlijke golven. Hele middag siesta, was kennelijk nodig, voel me nu weer kiplekker. De spanning voor het voetbal is hier overal voelbaar, Spanje is natuurlijk ook favoriet. Het weer is frisser, graadje of 21, bewolkt, windje, maar heerlijk.

Lieve allemaal, dankjewel voor de reacties, zegt het voort, lief zijn voor elkaar, tot snel, Willemijn

DAG 64 - SAN SEBASTIAN

Na een driedaags verblijf in San Sebastian zijn mijn verwachtingen meer dan uitgekomen, wat een fantastische plek! Allereerst is het een hele mooie stad, liggend in een baai, met twee hoofdstranden, waarvan de Concha (schelp) de belangrijkste is. Daarachter op de heuvels een stad, vol met geschiedenis, authentiek, wel druk maar niet te, met een hele prettige energie. Daar komt dan nog bij, dat eten en koken hier een overheersende plaats innemen, met honderden eetbarretjes, -restaurants, -pintxosbars, -clubs. De mensen zijn er de hele dag en avond me bezig, alles en iedereen, door elkaar. Zoals ik al zei, kan het wel druk zijn, maar nooit commercieel-toeristisch. En dan is het natuurlijk hart van Baskenland, waar ik nu al en tijd verkeer. Het is en zeer bijzonder volk, ik ben er een boek over aan het lezen, zonder landsgrenzen, met een eigen nergens mee verbonden taal en cultuur. Meer info volgt...

Ik ben enorm aan het genieten, slapen in de jeugdherberg, en heb nu zin om weer te gaan lopen. Lieve allemaal, hier is het nu nog heet, maar vanaf morgen wat frisser. Succes met voetbal, ik zal er hier me doodgegooid worden in elke kroeg. Lief zijn voor jezelf, tot snel, Wilemijn

DAG 61 - HONDARRIBIA/SAN JUAN PAISES - 19 KM ( 724 TOTAAL)

Nog even snel op de hoogte, het stikt hier van het Internet. Een flinke klim naar de Kapel van Guadeloupe, een zwarte maagd, die eens per jaar wordt rondgedragen, langs 13 grote kruizen, als boetedoening (kunnen we allemaal gebruiken toch), in niet alleen 31 graden maar ook heel benauwd. ´s Avonds en ´s nacht een knal-onweer, en 15 graden frisser. Prachtig uitzicht, dat wordt nooit saai, over een bergkam naar het prachtige authentieke vissersdorp San Juan Paises, met het laatste nog functionerende pontje in Baskenland. Eeuwig zonde, vroeger had je ze overal, omdat elke plaats aan een ´ria´ ligt, oftewel een inham, groot of klein. De huizen hangen boven het water, met veranda´s, en heel San Sebastian komt vis eten.

ik slaap in een geweldige albergue aan de kerk bovenop de rots vast, helaas op een matrasje op de grond, omdat alle bezet waren, ze hebben er maar 12, en veel mensen die San Sebastian willen bezoeken gebruiken het. Wel een van de laatste die op Donativo is, wat betekent dat je zelf mag beslissen wat je betaalt, ongelooflijk toch.

Morgen San Sebastian, die geweldige stad, verslag volgt, tot snel, Willemijn.

DAG 60 - IRUN/HONDARRIBIA - 5 KM (705 TOTAAL)

Ik ga als een slak vooruit, letterlijk met mijn hebben en houwen op mijn rug, een bult, maar dat is omdat er hier zoveel bijzonders te zien is, en ik absoluut geen haast heb. Dat voelt als een luxe, ik kom weer veel mensen tegen die haast hebben of geen tijd, en ik heb nu natuurlijk ook minder de druk om op een bepaalde tijd in Santiago te zijn, al blijft die magneet trekken...Velen zullen zich afvragen waarom ik in godsnaam (of boedha,s naam of Jacob,s naam) die drang meteen weer had om lang weg te gaan en dan ook nog te gaan lopen, zoals vorig jaar. Is het een vorm van vluchtgedrag, wie weet ook wel een beetje. Wat ik zeker weet, is dat ik me vorig jaar meer levend en belevend en mezelf heb gevoeld dan ooit, en op mijn plek. Het komt door de combinatie van buiten zijn, in de stilte en de natuur, alleen met jezelf, maar ook het ontmoeten van vele bijzondere mensen, het je geestelijk en lichamelijk beter dan ooit voelen, en de pure luxe en bovoorrechtheid van totale vrijheid. Het zou natuurlijk mooi zijn om dat met iemand te kunnen delen, maar ik ga niet thuis op de bank zitten wachten tot dingen gebeuren, ik neem mijn leven in eigen hand...

Een klein stukje langs de kust naar Hondarribia gelopen, omdat een heleboel mensen van hier me dat aangeraden hadden, en het was het waard: een klein oud vestingstadje met een prachtig bewaard gebleven centrumpje, oude steegjes met volledig autehntieke huizen met balkons, je waande je in de middeleeuwen. Er staat een Parador, dat zijn staatshotels die de Spaanse regering in de afgelopen dertig jaar in heel Spanje in allerlei monumenten heeft geopend, om ze te behouden, vijf-sterren. Deze is schitterend, in in oude Karel V - vesting, nou en daar sliep ik naast, met een uitzicht over de baai. Het strand is 20 minuten lopen, heel breed en schoon en leeg, en het was 30 graden. De Basken zijn verstandig, die komen pas om een uur of 16. Wat opvalt, en zo goed is, dat er hier in de kustplaatsen, bij de stranden, totaal geen toeristenbouw, flats, foute horeca-tenten, hotels zijn, daar wordt strend op gelet, geen Benidorm hier, erg fijn.

Gegeten bij visafslag, nog verder lopen, binnen zaten de vissers te eten, en buiten een paar mensen zoals ik, een superverse vis die ik niet kende, tussen makreel en sardine in, helemaal puur, echt vingerlikkend lekker...Ik loop echt wel een stuk meer kilometers elke dag, om alles te zien en te bekijken, maar dan wel op slippers en zonder rugzak.

Lieve allemaal, het is hier fantastisch, wat ben ik toch een bofkont, iedereen daar op de Keizersgracht de groetjes, lief zijn voor elkaar, tot snel, Willemijn

DAG 59 - HENDAYE/IRUN - 5 KM

In Spanje beland, en meteen is alles anders, de taal, en hoe hoe hard die uitgesproken wordt, hoe de mensen eruitzien, de sluitingstijden, het eten...Een klein stukje naar Irun, door een druk industriegebied helaas. Ik kan pas om 16 uur in de refugio hier terecht, zoals meestal in Spanje, even wennen, beetje rondlopen door de drukke stad en wat eten, acclimatiseren. Geen strand vandaag, maar dat komt nog meer dan genoeg, bovendien is het vandaag zwaar bewolkt, en voor het weekendzijn er zware onweersstormen voorspeld, dan hoop ik in San Sebastian te zijn.

Gisteren geslapen in een hele kleine gite, met 14 stapelbedjes in een hele kleine ruimte, en dat was het, maar je kunt douchen, en slapen, een pelgrim vraagt niet, maar accepteert. Jammer genoeg ook nog een paar onaardige fransen, een mevrouw die weigerde zachtjes te praten, je hebt toch van alles...Stuk gelopen langs de eindeloze baai met droogvallende modder, prachtig uitzicht met bergen op de achtergrond, toen het langzaam bewolkt werd, was er een schilderwaardig zacht grijsgroen licht, genieten. salade eten, uitgeput bedje in.

Ik zal vanaf nu meer schrijven, in Spanje veel meer Internet aanwezig, maar er zit hier een mevrouw heel hard aan de telefoon naast me te gillen, is mooi geweest. Ik ga de oude stad bekijken, tot snel, lief zijn voor jezelf, en het wandelpad naast de corniche was keurig gescheiden van de weg, en erg mooi, de oceaan in de diepte aan de ene kant, bergen aan de andere, gepicknicked met eindeloos zicht op de zee.... Willemijn