DAG 46 - SAINT-JEAN-PIED-DE-PORT

Tussen het werken door een teken van leven uit de Preneeen. Ik ben alweer 5 dagen lekker bezig in de herberg, nog drukker dan de vorige keer, en heel gezellig. Met andere collega,s werken maakt het een andere ervaring, en de pelgrims blijven maar langskomen met hun mooie, bijzondere en persoonlijke verhalen.

Gisteravond bijvoorbeeld die lieve Amerikaans-Koreaanse vrouw, die ging lopen met drie vrienden, en tijdens het voorstellen wat we elke dag doen voor het diner vertlede, dat ze haar hele leven zich gegeven had aan anderen en aan haar zoon, en dat het nu tijd was voor haarzelf, omdat ze zichzelf helemaan niet kende, het kippenvel op mijnj armen.

Of Frans uit Nederland, die ik tijdens mijn eerste dag in Vezelay leerde kennen, en die dezelfde route ging doen als ik vorig jaar via Le Puy, en die vorig jaar heel erg ziek was en nu genezen, en die vandaag ineens voor mijn neus stond, omdat ik had gezegd dat ik hier werkte, en die bij ons slaapt, een hele grote dikke omhelzing, geweldig.

Het is intensief en leerzaam en mooi, en daarna zien we wel weer verder, lopen in Spanje.

Ik hoop dat het eindelijk wat warmer wordt daar, hier nu bewolkt en graadje of 18. Tot snel, lief zijn voor jezelf, Willemijn

DAG 39 - MAULEON - 16 KM (TOTAAL 579)

Gelopen van Lourdes naar Lestelle-Betharan naar Arudy naar Oloron-Sainte-Marie naar Hopital-St-Blaise naar Mauleon.

Je gaat het niet geloven, maar er is hier sinds drie dagen een hittegolf, vandaag recordbrekend met 34 graden in Dax, hier is het een graadje of 30, echt heet maar ik vind dat dus heerlijk. Ik voel me er beter bij, heb meer energie, loop lekkerder, en ben gewoon weer die blije eikel (he Maud?). Eindelijk sappig groen, veld en bermbloemen, vlinders, de boeren zijn hard aan het ploegen en zaaien, want het is IJsheiligen geweest.

In Lestelle heb ik geslapen bij de broeders, in een prachtig enorm klooster van de Orde van Betharan, die in vooral in franstalige landen zitten in Afrika en Azie, om onderwijs en tuinbouw ed te bevorderen. En laat nu precies toen ik er was de tweejaarlijkse bijeenkomst zijn van de nieuw-opgeleide priesters, een stuk of 30 uit de hele wereld, ik was de enige gast, dus ik heb de hele avond tijdens het eten zitten vertalen, tussen Spaans voor de Zuid-Amerikanen en Frans. Gelukkig zat ik aan tafel met een paar Brazilianen, die , priester of niet, enorme lol hadden en zaten te zingen en dansen. Het eten was niet geweldig, je kon zien dat ze daar moeite mee hadden, daar kun je je wel iets bij voorstellen. Een behulpzame broeder had een pot Gemalen rode peper op tafel gezet, omdat ze om spice hadden gevraagd, maar ja dat is alleen om mee te koken...Ongelooflijk die bezieling van zulke jonge jongens, om anderen te helpen en alles op te geven, ook de vrouwen natuurlijk.

Dinsdagochtend een gestage regen, niet koud, toen het stopte om een uur of 1, liep ik door prachtige golvende dalletjes, met rondom uitzicht, en bleef het vocht hangen, dus het was alsof je door een soort tropische plantenkas liep, bijzonder.Die avond heb ik bij een hele leuke priester geslapen in Arudy, heerlijk forel-en-papillotte gegeten, buiten, met uitzicht op de besneeuwde bergtoppen.

Gisteren in Hopital-St-Blaise geslapen, dorp met 12 huizen en een van de fraaiste Romaanse kerkjes die ik ooi heb gezien, onderdeel van Unesco-werelderfgoed. Slapen in een heel simpel, recht blokje nieuwbouw, niets te eten behalve zo,n machine met wat dingen, dus een blikje bonensalade met brood en biertje. Geslapen als een roos in de doodse stilte, beetje lezen buiten eerst, iets wat de Fransen maar raar vinden, dus ik pak dan maar een eetstoel en ga op het grasveld zitten.

Vandaag in Mauleon, al echt Baskenland, geen touw aan vast te knopen, frustrerend voor een talengek als ik, zou netzogoed Swahili kunnen zijn. En de eerste tapasbarretjes, gaat de goede kant op. Zo nog even in de zon, dan pelgrims-menuutje, ik zal een glaasje op jullie drinken, mis iedereen wel hoor...  Bedankt de lieve mensen die die lieve reacties schrijven, ik lees en onthoud het echt, ik kan alleen niet iedereen persoonlijk antwoorden. Weet dat het me heel veel goeds doet en dat ik er heel blij van word. Zet m op daar, het gaat echt warmer worden, lief zijn voor jezelf, tot snel, Willemijn

DAG 34 - OURDIS/LOURDES - 12 KM (481 TOTAAL)

Daar ben ik dan eindelijk weer, echt nergens Internet, en ik wil jullie zo graag op de hoogte houden en alles vertellen, want het is hier zo mooi en ik ben aan het genieten.

De route die ik heb gelopen is : St.Girons, Argien, St.Lary, Casanous, St.Bertrand-de-Cominges, La-Barthe-de-Neste, Bagneres-St-Bigorre, Ourdis, Lourdes. Ik heb eindelijk redelijk mooi weer, meestal prima om te stappen, in ieder geval niet zo koud meer, dat is dan denk ik de les, dat je daar heel dankbaar voor bent. Alhoewel ik twee dagen geleden op het plateau vlak voor Bagneres in een ongelooflijke onweer-hagel-wolkbreuk-storm ben terechtgekomen, en ze me van de weg gehaald hebben, twee inwoners, omdat het veel te gevaarlijk was. Het is toch een heel ander verhaal om langs de bergen te lopen...Maar wel heel erg verschrikkelijk mooi, steeds de groene golvende valleien met dorpjes, en de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, echt genieten. Ze noemen dit wel de vergeten route, de Chemin de Piedmont, ondanks het feit dat het een van de fraaiste is, wordt ie weinig gelopen. In ieder geval heb ik een beetje een buitenkleurtje, want totnutoe was ik winterwit.

Het werken in de herberg was heel erg leuk, af en toe zwaar, maar ik kreeg vooral heel veel energie van de mensen en hun verhalen. Volgende week weer twee weken, en dan Spanje....Maar het was ook daar erg erg koud, af en toe met dekens en blauwe lippen.

En nu wat anecdotes, helaas kan ik niet alles vertellen. In Argein heb ik bv een van de lekkerste maaltijden ooit gegeten, bij mensen thuis aangeschoven, hij had een houtvuur op het binnenplaatsje, dus houtgegrild konijn met allemaal groenten(zeldzaam hier!)en salade caprese vooraf en ijs toe, heerlijk. Leuke mensen, uiteraard discussies over politiek, gezien de verkiezingen (inmiddels weet ik dat het Hollande is geworden, Mr Pays Bas noemen ze hem).

Met een warm zonnetje een echte col beklommen, de Col d,Aspet, 1069 m, maar het viel mee, heel geleidelijk. De afdaling was eigenlijk zwaarder, zoals vaak. Onderweg een salade gegeten in heel klein cafeetje, en ik had een adres om te slapen gekregen iets verderop, ik loop een groen valleitje met een beek in met alleen een prachtig groot buitenhuis, blijkt dat het te zijn. een ouder echtpaar die hier vorig jaar mee waren begonnen, huis uit de familie, allemaal mooi oude kamers, gaslapen in een antiek bed, heerlijk boerenkip met aardappels en sla en kaas gegeten. Ik zeg het er niet steeds bij, maar overal zit natuurlijk altijd lokale rode wijn bij.

Een van  de mooiste stukjes naar St.Bertrand, ik liep door een brede vallei, uitzicht op de kerk van Valcabres, en daarachter op de burcht en kathedraal van St Bertrand, ongelooflijk fotogeniek. In de kerk voelde ik iets bijzonders, wat het ook moge zijn, en tranen liepen over mijn wangen, en ik heb er een tijdje gezeten en aan heel veel mensen en dingen gedacht...Slapen bij de bekende Mme Uchan, ze heeft een pelgrimsgite aan de voet van de burcht in een oud middeleeuws gebouw, met comfortabele kamers. Met drie andere mannelijke pelgrims heerlijk gegeten en gekletst : garbure(is lokale hele dikke soep),eend met van alles, kaas, aardbeien. Het dorpje zelf is overigens net een Fellini-film, zo uit de jaren 50 met een pleintje met bomen, net een filmset.

Ik heb een halve dag opgelopen met Jean-Francois, 37, vriendelijke rustige man, we hebben samen gelunchd, uitgebreid, om van het zonnetje te genieten op een terras, je wilt niet weten hoe goed dat voelt na al die kou. Soep, crudites, pate, worst met linzen, kaas, taart voor 11 euro!

De dag daarna was slecht, regen, wolkbreuk aan het eind van de middag, maar ik had wel een hondenvriendje die wel 1,5 uur met me meegelopen is, heel gezellig, een klein stoer mannetje, ik denk dat hij naar me toegestuurd was om me te troosten. En toen ging ie gewoon weer naar huis.

Ik heb de Abdij L,Escaladieu bekeken, oudste deel uit de 14e eeuw, heel sober gotisch, maar ik vond het ook een beetje triest, omdat het leeg en verlaten is, geen leven meer; Tot de jaren 70 was er nog een hotel-restaurant, maar zoals alles op het franse platteland inmiddels verdwenen.

Eergisternacht heb ik in Ourdis geslapen, een gehucht van vijf huizen in the middle of nowhere, met een geweldig uitzicht, in de oude boerderij van een gepensioneerd boerenechtpaar, hij een beetje seniel, naast een klein kapelletje, waarvan zij de sleutel had, vanbinnen hemelsblauw geschilderd, 13e-eeuws. Ik kreeg voor de avond een stuk brood, wat scharreleitjes, wat jam, een appel, een tomaat, een glas rode wijn, heerlijk...En dan die ongelooflijke stilte....

Gisteren naar Lourdes gelopen, een klein stukje maar, zodat ik tijd had om het te bekijken. Alles eromheen is toeristisch, souvenirs, maar de omloop en de grot en de basiliek zelf zeer indrukwekkend. In de grot, eigenlijk meer een holte in een rotswand, is Maria verschenen aan Bernadette, en nu is het een van de meestbezochte pelgrimsoorden ter wereld. Honderden zieken en invaliden met hun begeleiders, die het willen zien en aanraken, en het water willen drinken, hopend op een wonder. Ik heb er een half uur gezeten om te kijken, maar toen trok ik het niet meer, al dat leed en verdriet(of hoop),ook veel kinderen, het breekt je hart...Ik heb gesproken met een hele bijzondere man, Vlaming, getrouwd met een zeker 15 jaar jongere beeldschone Italiaanse, wonend in Engeland, beiden lid van de Orde van Malta, die elk jaar met zieken en gehandicapten hier een week naartoe gaan, ik heb er echt bewondering voor. En ze willen naar Santiago gaan lopen...

Ik ben even uitgetypt, nog veel meer te vertellen, komt wel weer. Ik hoop dat jullie een beetje zon hebben, ik begreep dat Koninginedag in ieder geval mooi was! Tot snel, mis jullie, lief zijn voor elkaar, zoek je eigen weg; Willemijn.

DAG 22 - SAINT JEAN PIED DE PORT

Daar is ze dan eindelijk, na radio-stilte, om jullie te laten weten dat het heel goed met me gaat, ondanks een gewijzigde planning en het bereslechte weer.

Woensdag 18 april heb ik de trein naar Limoges genomen, om vandaaruit te bedenken wat te doen : naar huis, een andere route gaan lopen, in Zuid-Spanje op het strand gaan liggen, of...uiteindelijk na advies vragen en lang twijfelen, Hubertha van de herberg gesproken, en we kwamen op hetzelfde idee. Ze konden een extra handje goed gebruiken, en ik kon iets leuks gaan doen, eerder dan gepland, en we wachten af hoe het weer zich ontwikkelt, maar het was gewoon echt te koud om te lopen, niet een beetje, maar heel erg.

Ik heb de trein naar Bayonne genomen, via Toulouse, een hele lange, erg mooie rit, langs de Pyreneeen, vooral lang doordat onze trein een andere met pech moest duwen, parkeren bij een station, en weer een stuk achteruit, dus twee uur vertraging... De volgende ochtend de boemel naar Saint Jean Pied de Port, en vrijdag begonnen met werken, in de pelgrimsherberg L,Esprit du Chemin, middenin de oude hoofdstraat. Het is niet heel groot, maar een volledig oud prachtig centrum; helemaal gericht op pelgrims uit de hele wereld, die hier beginnen met hun Camino. Het pand zelf stamt ook uit de 17e eeuw, in de loop van 10 jaar volledig verbouwd tot een gerieflijke herberg met 18 bedden. Alsje meer wilt weten moet je maar op hun hele mooie site kijken.

Ik ben blij dat ik het deze beslissing genomen heb, want het weer is nog steeds miserabel : ,s nachts heel koud, overdag graadje of 10-12, harde koude wind, heel veel regen, en nu zelfs waarschuwingen vanwege sneeuwstorm. De pelgrims mogen sowieso de hoge route over de berg niet nemen, veel te gevaarlijk. Nu gaan ze door het dal, via Valcarlos. Het is in ieder geval heel bijzonder om mee te maken, elke dag, al die verschillende nationaliteiten, karakters, en vooral bijzondere verhalen.Je ontvangt ze, heet ze welkom,wijst ze een bed, en , s avonds eten we met zn allen aan lange houten tafels op de verwarmde binnenplaats. Ieder vertelt dan een beetje over zichzelf, de drijfveren, de inspiratie, of gewoon wie je bent. We maken een driegangenmaal, altijd beginnen met soep,heel leuk om te doen; wijntje erbij.

Endan heb ik ook nog hele leuke collega,s : Riekie en Herman uut Oldenzaal, in de zestig, supergezellig en relaxed en hardwerkend, en veel lachen ook. Want het is af en toe even hard werken, wanneer de kamers , smorgens schoon moeten, en de rest natuurlijk, boodschappen, koken, en alle andere dingen die erbij komen kijken, petje af voor Huberta en Arno die dit al 10 jaar 6 maanden per jaar doen, en alles op vrijwillige basis!

Lieve allemaal, het leven gaat nooit zoals gepland, en het is goed zo, ik hoop vanaf zaterdag weer twee weken te gaan lopen, via Lourdes vanuit het oosten hiernaartoe, en dan mijn officiele dienst in de herberg van 13 tot 29 mei, en dan naar Spanje. Laten we met zn allen hopen dat het binnenkort eindelijk een beetje warmer wordt, ook in Nederland, en geniet ervan. Lief zijn voor elkaar, tot snel, Willemijn

DAG 14 - (EGUZON)CROZANT - 20 KM

Even snel, helemaal blij een pc te vinden in het kleine Office de Tourisme, maar ze gaan om 12 uur dicht, dan gaat iedereen eten, ik ook.

Via Ardentes, Neuvy St Sepulchre, Gargilesse, vandaag naar Crozant. Allereerst het belangrijkste, het weer : het is hier niet te geloven koud, erger dan bij jullie, , s nachts in de dalen vriest het, als ik begin een graag of 2-3, dan niet meer dan een graad of 10-12, bewolkt met af en toe een open plek, maar vooral een hele koude wind. Iedreeen klaagt, het hoort een graad of 16 te zijn, de natuur loopt een maand achter, nog bijna geen bloemen, bloesem begint net (en vorig jaar toen ik liep, was de natuur een maand voor, het zal een keer normaal zijn...). Godzijdank is het lopen sinds een dag of 5-6 schitterend, het echte Frankrijk, dorpjes, gehuchtjes, lieve franse bruine koeien met kalfjes, boerderijen, prachtige natuur. Ook  cafeetjes/barretjes/restaurantjes zijn weer terug, gelukkig maar, want er zijn heel veel mooi plekjes om te pauzeren of te picknicken, maar daar is het domweg te koud voor...

Ik ben ook nog in een wild-west schietpartij tussen zigeuners terechtgekomen, schrik niet, alles ok, maar te surrealistisch, en heb nu een stuk uit de lokale krant, met het hele verhaal, EN een foto waar ik opsta!  Het verslag volgt, de dame geeft me oogjes, tot snel, hou het warm, Willemijn.

DAG 10 - BOURGES/ISSOUDUN - 13 KM

Niet van de aardbodem verdwenen, of te lui, of geen zin, maar geloof t of niet, al die tijd gewoon geen internet te vinden...

Even een klein overzichtje van de afgelopen dagen : Tannay/Varzy : 22 km, /Chateuneuf-Val-de-Bargis : 23 km, /La Charite sur Loire : 26 km, /Sancergues : 13 km, /Brecy : 30 km, /Bourges : 20 km.

Totaal : 211 km.

Veel gebeurd, ik kan natuurlijk niet alles navertellen uit mijn dagboek, ik zou willen dat het kon, maar wat anecdotes. Slapen oa bij een pottenbakster met een enorme paradijstuin, pasta cabonara gegeten, uitgestorven dorp. Nog door de plaatselijke dorpsidioot aangesproken, Alfonso, die me had zien lopen, na een tijdje kwam ik niet meer van hem af en heeft een meneer, die hem "onze mascotte" noemde, me bevrijd.

In pension geslapen wat eigenlijk gesloten was, zoals alles op 2e Paasdag, maar waar ik de slotcode kreeg, en waar ze allemaal bordjes met ham-worst-kaas-brood-aardbeientaart-glas rode wijn voor me hadden neergewet, geweldig.

Niet snel zal ik de overnachting bij "de dames" vergeten, in Brecy, een moeder met 2 dochters, de een doofstom, de ander getrouwd met een zwaar invalide man. Ze woonden met zn allen in verschillende huizen op een terrein, heel erg mooi en verzorgd, de 28 jaar geleden overleden man was architect, en ze hadden duidelijk geld. Overal antiek en boeken en schilderijen. Het deed me nog het meest aan een engelse tv-serie denken, of een boek van Evelyn Waugh, lekker excentriek allemaal. En natuurlijk kreeg ik een zeer overvloedige maaltijd: soep, kaastaart met salade uit de tuin, gestoofde zalm, kaas, en taart die ik niet meer op kon, waarop ze dachten dat ik me niet zo goed voelde, een pelgrim hoort toch veel te eten...Toen het gesprek op de komende verkiezingen hier kwam, heb ik het snel afgekapt, want ze waren rechtser dan rechts.  

In Bourges bij de Zusters van St Ursule geslapen, naast de enorme kathedraal, 4 zusters in een mooi huis, gepicknickd op mijn kamer, omdat het weer zo beroerd was, hele harde regen en vooral koud. Ik heb vandaag mijn eerste echte mooie lentedag, tegen de voorspellingen in, misschien helpt het dat ik naar het zuiden loop. Ik hoop het, want het loopt toch heel anders dan in het zonnetje, ik ben gewoon verwend vorig jaar.

Gisteravond in een dorpje met niks gegeten bij de lokale bar, vrouwtje wat speciaal kookt voor pelgrims, heb je toch voor 11,50 vier gangen en glaasje wijn, komt niet veel meer voor in Frankrijk, zo,n tentje wat in de jaren vijftig is blijven hangen, inclusief dronken zingende man, over wie de eigenares vertelde dat het deze keer mocht, omdat hij triest was omdat zijn hond was overleden.

Vandaag Issoudun, grotere plaats met mooi plein, slapen in hotelletje met eten, goeie prijs onderhandeld, en ik heb totnutoe bijna alleen nog in de"gites municipale" geslapen, die varieren van supersimpel tot nieuw met alles erop en eraan.

Ik heb nog veel meer te vertellen, komt wel weer, ik denk echt aan jullie, vous me manquez, pas goed op jezelf en wees lief, tot snel, Willemijn

DAG 2 - VEZELAY-TANNAY - 22 KM

Ik was vergeten hoeveel je meemaakt op een dag, maar nu weet ik het weer. Vroeg op, maar ook heel vroeg naar bed, om om 7 uur de zegening te krijgen. Weer heel ontroerend, en ik heb een huilende franse pelgrim getroost, die vanwege een blessure naar huis moest.

Het lopen valt nog zwaar, overal een beetje pijn, net zoals vorig jaar, alleen ben ik nu meteen in de heuvels begonnen, flink klimmen, niet voorzichtig eerst lekker inlopen in het vlakke Nederland. Maar ik voel dat het weer gaat komen, heerlijk. Bovendien echt teveel bij me, dus even wat dingen terugsturen, stom, maar iedereen doet het. Ook liep ik meteen in de ochtend flink verkeerd, slecht aangegeven, dus nog even een uur=4 km extra gepakt.

Kreeg onderweg van een hele lieve oude dame, die me zag zoeken, een glaasje sap, en ze liet me haar chambres-dhotes zien. Er stond een grote tafel, vol met foto,s en souvenirs, herinneringen aan haar man die 3 jaar overleden was, en de tranen stonden in haar ogen. De kinderen vonden dat het maar eens weg moest, maar ik zei, dat als zij er gelukkig van werd, dat ze het gewoon moest laten staan. Een stralende glimlach was mijn antwoord.

En toen kwam ik ook nog een Limburgse heer tegen, die dezelfde route ging lopen als ik vorig jaar, nadat hij vorig jaar heel erg ziek was geweest. Weer tranen, kennelijk het thema van vandaag, mooi.... 

Bovendien kreeg ik ook nog een lunch van een Engels stel, die een huis in het dorp La Maison Dieu hebben, hij was groot en dik, en hield overduidelijk van de geneugten des levens. Het brood, worst, kaas, gerookte haring, salade, dadels bleef van alle kanten komen, zo lief.

Slapen in HEEL simpel pensionnetje in Tannay, vooral koud, slecht eten. Ik heb bijna 11 uur geslapen, kennelijk nodig. Het weer is overdag lekker, goed om te lopen, maar de temperatuur gaat erg op en neer, jas aan-jas uit, en voor het weekend is er heel slecht weer voorspeld.

Ik ben weer enorm aan het genieten, de Bougogne is zo mooi, fotogeniek zoals je je het franse platteland voorstelt, heuvels, velden, bomen, dorpjes, boerderijen. heel zacht lentegroen.

Ik ben moe, morgen verder, even wat eten, tot snel, lief zijn, Willemijn 

DAG 1 - AVALLON/VEZELAY - 22 KM

Een kort bericht, van een vermoeide maar voldane pelgrim. Het was heerlijk, het gevoel is er nu al snel door vorig jaar, maar de voetjes en het lichaam moeten natuurlijk nog even wennen...Bovendien is de rugzak wat zwaarder, vroeger in het jaar, en niet dat zomerweer van vorig jaar. Dus kan ik de warme kleren nog niet eruitgooien, zoals het grootste deel van de vorige tocht. En er is trouwens heel slecht weer voorspeld, 'on vera', zoveel geluk als ik vorig jaar heb ontvangen van de weergoden, zal niet snel herhaald worden. 

Gisteren in de trein een een beeldschone jongeman naast me, typisch Parijzenaar, heel beleefd, maar wel opgetrokken wenkbrauwen toen ik van de door mijn moeder liefdevol belegde bruine broodjes zat te genieten...

Het is heerlijk weer in de natuur te zijn, de rust en de stilte, wel springende lente-koeien (ik denk dat ze voor Campina werken), maar ik mis dit jaar mijn lammetjes, die me door heel Nederland al stuiterend begeleidden.

Eén nadeel, ik weet nu, in tegenstelling tot vorig jaar, hoe erg ik jullie ga missen, iedereen heel erg bedankt voor alle reacties, aanmoedigingen, groetjes, ik loop met een warm hart...Tot snel, lief zijn voor jezelf, x Willemijn 

Volgende pagina »